Sietse Remmers

De wereld is bijna vergaan; de oceanen zijn overstroomd, democratie bestaat niet meer en liefde en vriendschap kan je enkel nog bij robots vinden.

 

De meeste goden willen de mens laten vallen en hun verhalen definitief terugtrekken. Om de mens één laatste kans te geven, zoeken ze de meest gemiddelde aller mensen, die een pleidooi voor de mensheid moet houden. Maar de mens weigert. Trots zegt hij dat de mens geen verhalen nodig heeft, dat de mens het zelf wel oplost. En dan vergaat de wereld finaal. Zonder verhalen verliest ze betekenis, samenhang en zin. Wat overblijft is chaos, een soep zonder verhalen of vermicelli.

 

Een tekst met een fris gevoel voor humor, knipogen naar de recente en minder recente geschiedenis, en ondanks de apocalyptische sfeer een flinke scheut levensvreugde. (BM)

 

ONTLEEN METEEN