- Wat vind je leuk aan souffleren?

“Door kleine dingen te doen, kan je veel betekenen. Je legt een attribuut klaar, of doet een teken als een acteur op moet. Het zijn de details die acteurs in een stressvolle situatie heel wat houvast bieden. Ik merk dat de acteurs aan zo’n steun tijdens de première wel echt nood hebben. Zo kunnen zij zich focussen op het spelen en neem je een pak stress weg. Ik heb zelf ook een tijdje gespeeld, en weet dus hoe groot die impact is.”

 

- Hoe is je relatie met de acteurs?

“Ik sta heel dicht bij de groep en voel me echt deel van de cast. Het is een groep die al lang samen speelt, en ik ben ook al een aantal jaar bij het gezelschap betrokken. Het zijn mensen die mij dus ook al goed beginnen te kennen, en met wie ik voor en na de voorstelling plezier kan maken. Ze bedanken me na elke voorstelling dat ik er was, en nodigen me ook uit voor de verschillende etentjes. Ze delen hun euforie of teleurstelling over een bepaalde voorstelling met mij, en hebben ook respect en waardering voor de dingen die ik doe. Dat vind ik heel fijn.”

 

- Hoe blijf je zo onopvallend mogelijk?

“Ik blijf letterlijk op de achtergrond. Ik probeer zo weinig mogelijk aandacht op te eisen, zodat zij zich kunnen focussen op hun rol. Wanneer ze van het podium de coulissen induiken, maak ik wel eventjes oogcontact. Zo kan ik de communicatie beperken, maar toch inschatten wat ze nodig hebben. Zij krijgen dan het signaal dat ze op mij kunnen rekenen.”

 

- Hoe weet je wanneer je moet inspringen?

“Meestal heb ik door het decor heen zicht op de acteurs. Op basis van hun mimiek kan ik dan afleiden of de acteur zijn woorden nog zal vinden of niet. Wanneer je merkt dat een bepaald stuk wordt overgeslagen dat niet zo belangrijk is om tot de volgende grap te komen, dan is er niets aan de hand. Dat krijgen we ook mee van de regisseur. Wanneer ik echter merk dat er iets belangrijks vergeten wordt, dan grijp ik in. Ik vertrouw er ook op dat onze ervaren acteurs de conversatie weer op gang krijgen. Je moet de balans vinden tussen vertrouwen hebben in de acteurs en aanvoelen wanneer ze je nodig hebben.”