‘Faust’ - Theater-Lüneburg © Andreas Tamme

FAUST:

Too, schuun mokske, mag ik aa offreire

Van aa nen erm te geiven en aa t’escorteire.

 

ONS MAGRITTE:

Ik zaain gin mokke, en zëlfs gin schuun

En ik geroêk wel toêis, woê da’k ik wuun.

 

FAUST:

Mon dieu, wat es da mokke schuun

Zu eet, dat es on nikske ni gelaaik

En z’es oprecht, zonder vertuun

En toch uuk ewa fars, algelaaik

Dei kokskes rous, dei luppe ruud

Al wëd ik onnerd, ‘k vergeit ze nuut

En as ze mine de rien ui uuge drooit

Dèn smelt man laaif, de goestink spooit

Maa voesj. Malgré ui franke karaktêr

Wil ik ze zeen, en wel sebeet, vanêr.

(Mephistouteles komt op)

 

FAUST:

Uut, ge moet maa da mokken arrangeire!

 

MEPHISTOTELES:

Aah? Wa vè mokke?

 

FAUST:

Si, ze komt ee zjust van te passeire.

 

MEPHISTOTELES:

Bon, naa zonder ziever, zonder zwans

Da schuun mokke, da’s wel ni gillegans

Wat da gaa paast da g’in ui zeet

Aaft aan doemp in tot sebeet,

Zonder liepen truk winde ze neet.

 

FAUST:

Mo enfin, bezeet ne ki, ‘k wil z’effenaf!

As ze slopt, zegt maa dèn woê en ik kom af!

Bringt maa e sjalleke da noê ui tetsjes rikt

Of zëlfs ’n jarretière, ves van ui bien gepikt.

 

MEPHISTOTELES:

Ge goït zeen, in aa gruute miseire

Wil ik aa hëlpe, en ‘k doon et geire.

Mo as w’ee onzen taaid stoên te verdoon

Kende ’t vergeite, dèn es ‘t ne mi vandoon.