Bij mijn meest recente regie van ‘De winter onder de tafel’ koos ik aan het einde een lied dat haaks stond op de sfeer van het stuk. Waar ik tijdens het stuk werkte met Franse chansons, klonk aan het einde plots ‘I will always love you’ van Céline Dion, om de emotie tot een hoogtepunt te brengen. Er waren voor- en tegenstanders van die keuze, maar het was zonder twijfel verrassend!

Een toneelkring waarvan ik lid ben, bracht een paar jaar geleden een goede komedie over de uitbaters van een bed & breakfast. Een groot deel van dat stuk speelde zich zogezegd buiten in de tuin af. De regisseur had het geniale idee om leden van het plaatselijke koor uit te nodigen om mee te doen. Verkleed als tuinkabouters zorgden ze niet alleen voor een verrassende muzikale omkadering, maar ook voor hilarische commentaar op de stoten die ze de personages zagen uithalen. Een gewaagde, maar zeer geslaagde aanvulling op het stuk!