Buiten de lijntjes kleuren gebeurde vroeger vaker dan nu. Toen gebeurde het, vooral in komedies, als grap, of om medespelers in de maling te nemen. Een klassieker was om het appelsap te vervangen door echte whisky of cognac. Of onverwacht opkomen met een snor of een baard. Of een acteur die even het stof kwam afnemen terwijl hij niet op de scène hoefde te zijn.

Af en toe kleurde ik buiten de lijntjes met mijn tekst, om dan telkens terug te komen op mijn laatste woord of zinsnede, zodat mijn medespeler weer kon aanpikken. Die grapjes blijven nu grotendeels achterwege. En terecht. Het publiek betaalt tenslotte om een goeie voorstelling te zien en niet om te kijken naar spielereien die niets met de productie te maken hebben.