Het Kinderuur

Het Kinderuur viert feest. 70 jaar aan sinterklaastradities vormen het decor voor een vereniging vol vriendschap en “aanraaktheater”. En nee, dat heeft ditmaal niks met grensoverschrijdend gedrag te maken.

 

Terwijl de terrasjes zich in september nog vullen met nazomer-genieters starten de leden van Het Kinderuur reeds met de voorbereidingen van het winterse sinterklaasfeest. Een drietal maanden en 16 repetities later zijn ze klaar voor een nieuwe sinterklaasmarathon. Zodra de Sint voet aan wal zet in Antwerpen start Het Kinderuur aan 3 intense weken. Ze hebben tijd tot Sinterklaas op 6 december terug richting Spanje vertrekt om 11 opvoeringen voor 2000 toeschouwers op poten te zetten.

In lege zalen, die niet altijd tot de verbeelding spreken, bouwen ze niet alleen hun decor op, ze brengen er een heuse magie tot leven die de ogen van kinderen doen opensperren.

 

 

Geschiedenis

70 jaar geleden kwam Het Kinderuur tot leven als Het Kinderuur van Nonkel Wim. Ten tijde van Nonkel Bob en Tante Terry moest iedereen namelijk nonkel of tante zijn. Nonkel Wim schreef en bracht zijn eigen sinterklaasstukken, het begin van een rijke traditie. Een dertigtal jaar geleden stopte Nonkel Wim en nam Fred Vanderlinden het over. Het achtervoegsel “van nonkel Wim” verdween toen ook. Vandaag staat Fred Vanderlinden nog steeds aan het roer als voorzitter en huisregisseur. Heel wat tradities blijven nog steeds overeind. Net als in de tijd van Nonkel Wim speelt Het Kinderuur vandaag nog steeds veelal zelfgeschreven stukken en proberen ze steeds om naast het sinterklaasfeest andere activiteiten te onderhouden en te blijven experimenteren. Ook een voorstelrondje maakt snel het traditie-aspect van de vereniging duidelijk. Een groot aantal van de acteurs en helpende handen verklaren dat ze zelf rijke herinneringen hebben als kleine toeschouwer van Het Kinderuur. Jaren later kregen ze de microbe terug te pakken en zijn ze opnieuw actief lid op of naast het podium.

 

 

 Aanraaktheater

“Weet je wat dat is wat wij doen, aanraaktheater” verklaart Hans, en dat bedoelt hij in de positieve zin. Het Kinderuur maakt theater van vlees en bloed. Het zijn echte mensen die de kinderen ook echt kunnen aanraken. Als ze even niet opletten staat plots een enthousiaste kleuter tussen de acteurs op het podium, om de gestolen staf aan te wijzen bijvoorbeeld. Verder stopt het stuk nooit. Na het eigenlijke verhaal krijgen alle aanwezige kinderen een cadeautje en mogen ze even bij de Sint op schoot. Ze kunnen ook een foto met hem of de andere figuren uit het verhaal nemen, of het nu kabouters, snoezels of andere magische wezens zijn. Anders dan bij de grote sinterklaasshows in Antwerpen staat persoonlijk contact met de kinderen bij Het Kinderuur dus centraal, en dat appreciëren de toeschouwers. Pas als het laatste kind uit de zaal is volgt een applaus, gegeven door de regisseur die dan als enige overblijft achter zijn geluidstafel.

 

“De reacties van de kinderen, daar doe je het voor”

 

De acteurs zijn het er allemaal over eens, de reacties van de kinderen zijn ongelofelijk. Ze volgen het stuk met een onmiskenbare aandacht en missen geen enkel detail. Ze leven zodanig met het stuk mee dat ze het na afloop woord voor woord kunnen naspelen en de liedjes thuis nog weken zingen. Daarin zit volgens de acteurs en regisseur ook het grote verschil met volwassentheater. De intensiteit en de beleving van de medewerkers is dan misschien wel dezelfde, de return van het publiek is van een andere categorie. Volgens Jente, één van de jongere acteurs, krijg je er als speler veel meer energie van terug. De reacties zijn dankbaar en talrijk. Een ervaring die volgens veel Kinderuur-leden nog het best te beschrijven valt met het woord “magie”.

 

 

Jong en oud

De stukken van Het Kinderuur zijn weliswaar voor kinderen bedoeld, volwassenen genieten evengoed met volle teugen. Vaak zitten er evenveel, of soms zelfs meer, volwassenen als kinderen in de zaal. Ook zij kijken elk jaar uit naar het sinterklaasfeest en nemen graag een foto met Sinterklaas, Zwarte Piet of de vele andere figuren. Jong en oud genieten dus samen van de voorstelling. Dat is op de planken niet anders. Jongeren spelen tussen en met de volwassen, en meer ervaren, acteurs. Ze vormen één grote groep waar van elkaar leren centraal staat. De jongeren krijgen tips van de ervaren klankkasten en sporen ze op hun beurt aan om nòg beter hun best te doen.

 

 

Verjaardag

Theaterseizoen 2017-2018  is een belangrijke mijlpaal voor de enthousiastelingen van Het Kinderuur. Een 70ste verjaardag als theatervereniging, dat kan al tellen. Tijd voor feest! Komend voorjaar plannen ze heuse festiviteiten. Een groot verjaardagsfeest in hun thuisbasis De Boesdaalhoeve, waarop heel wat kinderen uitgenodigd zijn en Disneyland-gewijs enkele van de figuren zullen rondlopen is slechts één van de plannen. Ook in de gemeente Sint-Genesius Rode plannen ze de vereniging in het straatbeeld te erkennen. Er komen voor Het Kinderuur dus nog spannende tijden aan!

 

Geschreven voor Liza, 2017.