Belle en het Beest

Rani wie? 

Ik ben sinds 2014 vrijwilliger bij JongDOEK. Verder heb ik een aantal jaren amateurtheater gespeeld in Haacht maar ben nu even tijdelijk gestopt omwille van mijn studies. Nadat ik een "deftig" diploma heb behaald in de orthopedagogie zou ik graag nog production management gaan studeren aan het Ritcs.

 

In welk stuk speelde jij voor het eerst?

Mijn allereerste stuk was Belle en het Beest in 2009. We stonden met om en bij de 30 jongeren op het podium. Er werd niet alleen geacteerd maar ook gezongen en gedanst. Als 12 jarige vond ik dat echt de max om te doen. Ik waande me helemaal in het sprookje.

 

Waarover ging het stuk? Geef een korte inhoud

Iedereen kent het verhaal wel. Op een dag vertrekt Maurice, de vader van Belle, naar een klant om zijn nieuwste uitvindingen te verkopen. Hij blijft echter erg lang weg en wanneer zijn paard alleen terugkeert, weet Belle dat er iets mis is. Het paard brengt haar naar de plaats waar haar vader zit; een gigantisch, donker kasteel. Belle gaat naar binnen en vindt haar vader. Die smeekt haar om weg te gaan en hem achter te laten, maar dan is het al te laat. Een afschuwelijk beest, de bewoner van het kasteel, heeft Belle gevonden. Ze smeekt hem om haar vader te laten gaan en ze biedt aan om voor hem in de plaats te blijven. Het beest gaat akkoord en Belle blijft achter in het kasteel. Belle verafschuwt het beest en ze wenst dat dit alles nooit was gebeurd. Langzaam maar zeker begint ze in te zien dat het beest niet zo gemeen en lelijk is als hij eruit ziet. Tijdens haar dagen in het kasteel worden ze verliefd op elkaar. Ondertussen zoekt de vader van Belle wanhopig naar hulp. Gaston besluit, om samen met een grote groep mensen uit het dorp, richting het kasteel te reizen om Belle te bevrijden en voor eens en altijd met het beest af te rekenen.

 

Welke rol speelde jij?

Ik speelde eigenlijk twee rolletjes. Een van de dorpelingen die zichzelf te goed voelde voor alles en iedereen en hopeloos verliefd was op Gaston en later in het verhaal werd ik dan omgetoverd tot sprekende plumeau in het kasteel van het beest.

 

Over welk moment in de voorstelling ben je het meest tevreden van je prestatie? Waar lag dat aan?

Op die leeftijd was ik nog niet echt bezig met prestaties. Ik wilde voornamelijk genieten van het spelen samen met mijn vrienden. Wat ik wel nog weet is dat ik heel blij was dat we de voorstelling in een stuk hebben kunnen doorspelen, en dat het nog goed was ook! Ik kan mij wel inbeelden dat onze regisseur grijze haren kreeg van 30 jongeren tussen de 11 en 16 jaar op één podium.

 

Hoe heeft deze voorstelling je verder beïnvloed/geïnspireerd? (als speler, of als mens)

Het heeft me voornamelijk geïnspireerd om verder te blijven spelen. Mocht ik er geen goed gevoel over hebben gehad dan weet ik niet of ik nog had blijven verder spelen. Het was mijn eerste stuk en ik was er zeer trots op. Ik wilde in nog zo'n stuk spelen, en nog een, en nog een, en nog een...Ik had de smaak echt te pakken gekregen. Het spelen op een podium heeft mij voor een groot deel ook zelfzekerder gemaakt. Al die mensen kwamen naar ons kijken, speciaal voor ons. Ik vond dat echt een geweldig gevoel. Ik ben dan ook stilletjes aan wat meer uit mijn schulp durven komen tijdens het spelen en uiteindelijk trok zich dat ook door naar mijn dagelijkse leven. Ik ben het theater dus zeer dankbaar!

 

Wat zou je aan je eerste spelprestatie willen veranderen of net willen behouden?

Achteraf gezien, al die jaren later, moet ik er wel eens mee lachen. Het was eigelijk allemaal heel klungelig gespeeld met zoveel mensen op één podium. Teksten vergeten, tegen mensen aanbotsen op het podium, niet altijd even juist zingen of dansen en zo van die dingen. Maar wat verwacht je van een 11-12 jarigen. Op de moment zelf vonden wij het allemaal super leuk om te doen en was het allemaal zeer leerrijk. Ik zou er dus niets aan veranderen.

 

Hoe voelde je je tijdens het maakproces/ tijdens de voorstelling/ achteraf? Is er een verschil?

Op voorhand wist ik niet goed wat te verwachten. Ik had nog nooit op een podium gestaan, nog nooit een tekst vastgehouden, laat staan al die teksten vanbuiten leren! Ik heb dat jaar echt de basis geleerd van toneelspelen. Gaandeweg het jaar ging het allemaal wel wat vlotter en ik was best wel snel weg met de teksten. Stilletjes aan kwam er wel vooruitgang. En op het einde van het jaar stond ik dus vol overtuiging klaar om mijn eerste scène te spelen voor een publiek.

 

Hoe werkte de groep waarmee je speelde? Was er inspraak in het stuk mogelijk? Is het een vaste groep of een los samengestelde groep? Hoe groeide de groep wel of niet tot elkaar toe?

Het was een grote groep dus uiteraard kon niet iedereen even goed met elkaar om. Niet iedereen kende elkaar op voorhand maar al bij al denk ik dat dat allemaal nog wel vrij vlot ging (voor zover ik me herinner toch). Tegen het einde van het jaar werd de groep wel wat hechter. Inspraak was er niet zo heel veel, we hingen namelijk vast aan een tekst. Als we nu echt een opmerking hadden dan konden we ze zeker wel kwijt maar de regisseur had altijd het laatste woord. Op zich denk ik dat niemand van ons daar echt problemen mee had. Wij gingen gewoon ons gangetje en maakten plezier.

 

Wat wil je nog over je eerste spelprestatie kwijt?

"We must all do theatre, to find out who we are, and to discover who we could become. " - Augusto Boal