Memoires van een Emotioneel Studerend Kalf

Liza wie?

Ik ben Liza en ik speelde vorig jaar, na 3 jaar schrijven, een autobiografische monoloog, Memoires van een Emotioneel Studerend Kalf. Waargebeurde verhalen over ongeluk in de liefde, blauwtjes lopen en al dat schoons.

Wat was de titel van het eerste stuk dat je ooit schreef? Hoe oud was je toen?

Memoires van een Emotioneel Studerend Kalf. Ik was 19 toen ik begon te schrijven aan het stuk en 23 wanneer het opvoeringsklaar was.

 

Waarover ging het stuk? Geef een korte inhoud.

Waargebeurde annekdotes met een kerngezonde portie zelfspot over de liefde en studententijd, en al wat daarin kan mislopen. Allemaal autobiografisch en gebeurd tijdens de periode waarin ik schreef. Ik ben zelf een heel open persoon en hecht veel belang aan eerlijkheid. Voor de voorstelling vond ik dan ook geen enkel verhaal uit en heb ik de waarheid niet gemanipuleerd om een betere annekdote te verkrijgen.

 

Over welke scène ben je het meest tevreden?

De Metafoor van de Vis. Toen ik dit fragment had geschreven twijfelde ik of mensen het wel even hard zouden weten te appreciëren als ikzelf. Of het niet te dicht bij een persoonlijke visie aanleunde om herkenbaar, maar vooral grappig te zijn voor het publiek. Ik besloot, op aanraden van vriendinnen, om het toch in de voorstelling te steken. Achteraf werd dit stukje door toeschouwers het meest besproken en kwamen er heel wat positieve reacties over. Dat gaf me een zeer voldaan gevoel, en ook wel een gevoel van opgeluchtheid dat ik het er uiteindelijk toch in had verwerkt.

 

Hoe heeft deze tekst je verder beïnvloed/ geïnspireerd?

Ik heb het geluk gehad dat mijn eerste experiment, een eigen voorstelling alleen brengen, goed is onthaald. Dat geeft me veel kracht om gewoon verder te blijven schrijven, en geeft me ook de moed om als ik ooit opnieuw genoeg materiaal heb er gewoon weer tegenaan te vliegen. Als ik dan eens tegen de lamp zou lopen, dan is dat maar zo. De belangrijke moed en durf om het gewoon te proberen, de eerste stap, die is al gezet.

 

Wat zou je aan je eerste werk willen veranderen of net willen behouden?

Ik heb al geregeld nagedacht over andere manieren om iets met de tekst te doen. Dat is de andere kant van de medaille, de vergankelijkheid van theater maakt het medium wat het is, maar dat zorgt er ook voor dat nu de voorstellingen erop zitten, het ook echt voorbij is.

 

Hoe schatte je je literaire werk in tijdens het schrijfproces? Hoe denk je er nu over?

Ik ben iemand die vaak herinneringen of gedachten van me af moet schrijven op papier. Of het nu gaat om fijne of minder fijne herinneringen, erover schrijven is een deel van mijn verwerkingsproces. Het was pas als ik al een volledige annekdote had neergepend dat ik dacht 'Hé wacht eens, hier kan ik iets mee', en in het zelfde genre bleef verder schrijven. Dat er uiteindelijk een theatervoorstelling zou uitkomen had ik toen niet gedacht. Ik laat me graag leiden tot waar mijn inspiratie en indrukken en gebeurtenissen van buitenaf me brengen. Het is voor sommigen misschien een omgekeerde manier van werken maar voor mij wordt het medium of de soort tekst door de inhoud en het schrijfproces pas bepaald. Ik kijk er nu met voldoening op terug. Ik ben heel erg blij dat ik het gedaan heb en ben heel erg benieuwd naar wat de toekomst brengt.

 

Wat wil je nog over jouw tekst kwijt? (citeren mag!)

"Liefde is een Hoer"